Ինձ քո տերը դարձրիր

Առօրյան բութ հայացքը

հառել է վրաս:

Մատներիցս ձանձրույթ է կաթում:

Ձայնալարերիս միջով սլացող Ես-ը

պատեպատ զարկվելով

փշրվում,

թափվում է նվաճող հոգուս:

Ինձ քո տերը դարձրիր`

երջանկացար,

օտարացանք.

ստրուկդ լինեի

երջանկանայի:

Մարտ 25, 2013

Լոս Անջելես

Կարոտ

Արևը

ծովը

հույսը

կարոտում են ինձ

ես էլ քեզ:

Տուն արի՛։

Հունւարի 11, 2009

Լոս Անջելես

Գիտեի

Գիտեի,
որ կոշիկներս թարս եմ հագել,
գիտեի,
որ ըմբոստանալուց առաջ
պետք է հեռանալ
կարմիր օրենքից,
պետք է ապրել մի քիչ մոխրագույն,
վխտել միայն վեցերորդի մեջ,

փախչել հետոյից,

գամվել ներկային:

Երբեմն գարուն է լինում,
լույս կանաչը խանգարում է,
խափանում է քայլերս ծուռ,
ինձ ակամա առաջնորդում
վերջին պողոտան:
Պե՛տք է չոքել
կախվել քո փեշից
եւ օրօրվել մինչև աշուն։
Ես հանձնվու՛մ եմ,
ինձ խաղից դուրս դիր,
միայն խնդրում եմ
գնդակս ինձ վերադարձրու :

Հովհաննես Գրիգորյանին

Ինձ թվում էր

եկել ես ընդմիշտ մնալու

մատներիդ ծայրով բաոանման

հրեշտակներ հյուսելու:

Երբ հեռացար

երգերն այլևս չվերածնվեցին

այս հեռվում

ոչ ոք

չսգաց ինձ հետ

որբացած պոեզիայի համար

չնկատեց ոչ ոք

որ դեռ չծնված բառեր թաղվեցին

քեզ հետ միասին

քո գրպաններում:

Ասա

չե՞ս ձանձրանում

այսքան մեռնելուց:

Փետրվարի 7, 2013
Լոս Անջելես

Աննվագ գիշերներ

Իր աննվագ գիշերներում

մերթ լսում է հին երգերի

մեղեդիներն

ունայն ձեռքերի

ափերի միջից:

Հոգու թափառիկ բեկորները

ծանոթ անկյունից

աչքերը հառել նվագարանին

ու հորինում են կապույտ օրերից

մի նոր սերենադ...

կրքոտ ափերը տաղ են որոնում,

տա՜ղ են որոնում...

Նա հիշում է

որ մատները թողել է

դաշնամուրի ստեղներին։

Սիրեցի, յարս տարան

Դրսի խավարում

աստղերից կախված դիակն առնական

դանդաղ օրօրվում

ու մահ է պարում:

Դիմացի տնից ծուխ է բարձրանում:

Խոհանոցի անկյունում

ոճիրը ծնող նրբագեղ մի ձեռք

արգելված պտղի մեղավոր հյութով

մուրաբա պատրաստում

ու տաղ է ասում'

« սիրեցի, յարս տարա՛ն...»

Երկմտանքս ծերացած

Երբ գիշերը
ձեռագիրը թողնի ստվերիս,
կը տարածեմ ձեռքերս անծիր,
կը պոկեմ երեկվա ճյուղերից կախված մի երազ,
լուռ կը մոտենամ
քո հազարամեա
- բայց դեռ մանուկ- սպասումին,
ու կը սնեմ պահերդ միայնակ,
գուցե հագենա երկմտանքս
արդեն ծերացած...

Հարազատ հեռավորություն

Հեռվում,

շա՜տ հեռվում,

մի զույգ խաժ աչքեր

կարոտած հայացքն են ուղղել տունդարձի ճամբին:

Նույն հեռուներում

մի այր-հայր՝

ժպտում է

ինչ որ մի թախիծ

մեղմելով իր մէջ:

Այստեղ,

ձանձրույթի կոկորդում կալանված պահերս

տնքում են անցյալից հայտնված ցիրուցան հուշերից:

Ափսեի միջից վերցնում եմ մի կանաչ խնձոր

շտապ կրծում,

որ գեղեցկանաս.

գիտեմ,

որ նաև դու

կժառանգես մի ժպիտ

ու մի խաժ հայացք

այս հարազատ տարածության մեջ:

Արարիչներ

Այս օրերում
իմ չորս պատի անկյուններից
շշուկներ են լսվում անվերջ,
երկու հոգի փսփսում են
մեկ ծիծաղում
հանկարծ լռում
խորհում են լուրջ:

Այս օրերում
մենք երկուսս՝
Աստված ու ես
թևանցուկ՝
ստեղծագործում
քեզ ենք արարում:

Կալիֆորնիա 2008

Տղան

I.

Փոքրիկ տղան
չորրորդ հարկի լուսամուտին նստած
անցորդների գլխին թքում
և աննկատ թաքնվում էր վարագույրի հետևում:
Փոքրիկ տղան
մայթում կանգնած
քար էր նետում հարեվանի լուսամուտին
ու թաքնվում պատի հետևում:

II.

Փոքրիկ տղան
որ այլևս փոքր չէ
կանգնած ամայի տան լուսամուտի առջև
թքում է այն փողոցի վրա
ուր թաքցրել է իր մանկությունը
բայց չի թաքնվում:
Հասուն տղան
նորոգում է լուսամուտը
որ ջարդել է հարեվանի փոքրիկ տղան
ու թաքնվել իր մանկության օրերում:

Թեհրան,2006

Միավանկ անուն

Կապտած երկնքի

խելառ օդի
և քո համանուն մոլեգնոտ կրքի պես
ընտելացել եմ ինձ միաձուլող
քրոմոսոմների վայրի ներխուժմանը:
Պիրկ ազդրերս եսամոլ բավարարությամբ
ժխտում են ինքնուրացման կաղապարները
ափերիդ միջում:
Ինձ քո շունչն է հարկավոր
միահեծան անհայտությունից
փրկվելու համար:
Ինձ քո միավանկ անունն է պետք
սև-սպիտակ ձայները զատելու համար:
Ինձ քո մերկացնող
ձեռքերն են պետք
որ տեղավորեմ հազար տարին
մի գիշերվա մեջ:

Թեհրան,2005

Փարաջանովի նուռը

Կանգառում կեսգիշերվա
պառկում եմ սալաքարերին տագնապներիս
նա (անունը՝ չգիտեմ)
մատներով իր հայացքի
պարուրում է մարմինս
պարուրում հոգիս:

Հեծած սլաքին վայրկյանների
աստիճաններ եմ բարձրանում անվերջ
գիտեմ
կհանդիպեմ նրան
հաջորդ աստիճանին նստած
բռան մեջ
նռան յոթ հատիկներ։

Թեհրան,2006

Թաց երեկո

Գիշերվա մեջ այս խոնավ

ինձ միայն հետաքրքրում է

խխունջների անմիտ սողքը

անձրևի տակ

ու մոռանում եմ

որ շտապ պիտի ստեղծագործել

մինչ ծիածանի բացվելը:

Թաց է երեկոն

թրջվել է Աստված

ու թաքնվել կարմիր գրքի էջերում

ես փորձում եմ գտնել նրան

խխունջների հետքերով:

Երեկոն թաց է

իսկ ես խենթս

բուժում եմ

նեխած ուղեղս

բորբոսնած սիգարետներով

մինչ անձրևը

կույս տողերս է բռնաբարում

երգս դարձնելով մի լկտի գովազդ:

Երևան 2005

Սոնային

         
                                                                                                                                             

Մենք երկվորեակներ էինք, դու մեծացար տասը տարով իսկ ես անընդհատ մանկանում, չեմ  հասունանում: Անկեղծ ասած՝ ինձ դոր է գալիս քո մեծանալը և իմ...

Երբ քեզ այցի եմ գալիս

տմբտմբացնում ես գլուխդ

ուղեղիդ բջիջների մի քանի միլիոնը մաշեցնում

որ համոզվես կամ համոզես

որ սա իմ խելառ կյանքի վերջին Նոր Տարին է լինելու

որ ժամանակ չկա

որ վերջապես պետք է աճել

կնանալ

մայրանալ

որ մյուս տարի մենք տարիքակիցներ ենք դառնալու

ու հիշելու ենք այն ինը ամիսները

որ ապրեցինք

ես իմ մոր

դու քո մոր արգանդում համընթաց:

Երբեմն փորձում ես քայլել իմ ոտնահետքերով
բայց խոստովանիր որ նյարդերդ չեն դիմանում

և ականջներդ խլանում են կոտրվելուդ ձայնից
(որի համար վերջերս գլխապտույտ ես զգում)

Խոստովանիր որ ես յուրահատուկ տաղանդ ունեմ

ընտիր ընկերներ գտնելու

և նրանց մի օրում կորցնելու մեջ

որ դու գիտես

ինչու եմ քեզ գրում հենց հիմա

որովհետև ընդամենը մի քանի րոպե առաջ լսեցիր

կոտրվելոս ձայնը երազիդ մեջ:

Գլենդել, 2013

Ծննդոց

Նրա թևերը պոկեցին՝
հրամայեցին աշխարհ գալ,
ու ցած նետեցին ճիշտ ժամը յոթին:

Ընտրեցին մի զույգ համեստ մարդ ու կին
Ընդամենը քսանյոթ քայլ արեց,
ու դուռը թակեց․
նրանք չկային
համերգ էին գնացել,
նրան ծնելու ժամանակ չկար:

                                               

Գրի՛ր

-Գրի՛ր,- ասում է,
թե ինչպես է տեղավորվում
արեւը մանկան փոքր ափերում
գրի՛ր,

ինչպես է կապույտը երկնի
անհունանում ավելի
սեւ աչքերի մեջ:

Ո՛չ մի բուռ ցորեն
երկնի պնակում,
ո՛չ էլ մի պատառ երկինք՝ սեղանին․
ու՞ր է պոետը խելագար ...

-Գրի՛ր,- ասում է,
մինչ ես անճարակ
քերծում եմ դեմքը
նրա աչքերով ինձ նայող թղթի:

Թեհրան, 2006

Ախտ պոեզիայի

Բանաստեղծը
որ վաղուց չեր մահացել
հողին հանձնեց արեւելքն անարեւ
կուլ տվեց արտասուքն իր ծխահամ
եւ աչքերը կախ գցեց
վերջին պահին:

Բանաստեղծը
որ մոռացել էր իր բախտը
խզբզեց գունավոր երազներ
ու լուռ մեռավ
ախտից պոեզիայի։

Թեհրան, 2004