Ուշ գիշեր է Մանհեթընում։
Քաղաքի շքեղ լուսավորը
ինձ գամել է
պատմություն շշնջող փողոցների մայթերին։
Երկնաքերերի արծաթե ուսերը
դիպչել են ամպերին․
նրանք շենքեր չեն,
այլ ապակու մեջ պարուրված
հնագույն տիտաններ։
Նրանց լուսամուտները՝
անթարթ աչքեր,
չափազանց խորաթափանց,
չափազանց գիտակից,
կարծես շնչավոր անմահներ լինեն։
Քաղաքի շքեղ լուսավորը
ինձ գամել է
պատմություն շշնջող փողոցների մայթերին։
Երկնաքերերի արծաթե ուսերը
դիպչել են ամպերին․
նրանք շենքեր չեն,
այլ ապակու մեջ պարուրված
հնագույն տիտաններ։
Նրանց լուսամուտները՝
անթարթ աչքեր,
չափազանց խորաթափանց,
չափազանց գիտակից,
կարծես շնչավոր անմահներ լինեն։
Երբ վերադարձա հյուրանոց
փակվեցի սենյակում
այդ հսկայությունից փախչելու համար,
բայց քաղաքի ամենածերուկ պահապանը
կարծես հետևել էր ինձ։
Իր սրածայր գագաթը
ծակել էր խավարը՝ ասեղի նման,
երկինքն ու երկիրը կարկատել իրար
ու կախվել լուսամուտիս։
Երդվու՛մ եմ,
երբ վարագույրը բացեցի
ինձ աչքով արեց։
Մանհեթըն
Հուլիս 2025
Հուլիս 2025