Ափսոսանքն ու ես

Այսօր ժամանակը
բացել էր մի մոռացված ալբոմ
ու էջ առ էջ վերադարձնում էր ինձ
այն օրերը,
որոնց կողքով անցել էի
աննկատ, անփույթ։
Լուսանկարների միջից մի կին
գարուն աչքերով ինձ էր նայում,
ժպիտն այնքան խաղաղ,
որ բառերը խոնարհվում են նրա առաջ։
Եւ այդ կինը ես էի
ու ես գեղեցիկ էի․
այն ցանկալին,
որին փնտրել էի ուրիշների աչքերում։
Ափսոս հայելին
երբեք չպատմեց այն ճշմարտությունը,
որ տարիներ անց
պիտի տեսնեի մի լուսանկարում։

05/13/2026